Muziekrechten en Muziekcontracten
Blog over muziekrechten, online muziekdiensten platencontracten en het downloadverbod. Interessant leesvoer voor music startups, DJ's, producers, artiesten, labels en auteurs.
Ja dat kan. Met de registratie van een geluidsmerk (muziekmerk, sonogram) kan een onderneming zich auditief onderscheiden van de concurrentie en beschermt en verstevigt het zijn merknaam. Voorwaarde voor registratie van een merk is een onderscheidende grafische weergave.
Meer lezenEen cover in oorspronkelijke vorm mag in 2026 zonder individuele toestemming op Spotify, omdat het platform de compositie collectief heeft gelicentieerd. Laat je die cover inzingen door een AI-model dat de stem van de originele artiest nabootst, dan ligt er een laag bovenop waar Buma/Stemra en Sena niets over te zeggen hebben, en waar de platforms sinds 2025 hun eigen regels voor hebben gemaakt. Dit artikel legt die regels naast elkaar en zet ze naast wat de nagebootste artiest in Nederland aan rechten heeft. Het bouwt voort op het artikel van 4 september 2026 over toestemming per exploitatievorm en op de veelgelezen post uit 2018 over covers, bewerkingen en vertalingen.
Spotify kondigde op 25 september 2025 een nabootsingsbeleid aan met één kernregel: stemnabootsing is in muziek op het platform alleen toegestaan als de nagebootste artiest het gebruik heeft geautoriseerd; het platform handelt op een claim van de artiest en kent uitzonderingen zoals bepaalde parodieën. YouTube behandelt een gekloonde stem als mogelijke privacyschending, met een eigen meldroute naast Content ID en een afweging van herkenbaarheid, realisme, bekendmaking, toestemming, parodie en publiek belang. Deezer labelt sinds 20 juni 2025 volledig AI-gegenereerde tracks, houdt ze buiten aanbevelingen en verwijdert sinds juli 2026 AI-tracks die voor streamingfraude worden gebruikt of zes maanden niet zijn gestreamd; een apart stemkloonbeleid blijkt uit die bronnen niet. Een AI-stemkloon op een cover heeft daarmee op elk van de drie platforms een ander lot: op Spotify hangt de track na een klacht aan de toestemming van de artiest, op YouTube aan de beoordeling van diens privacyverzoek, op Deezer aan het AI-label en het fraude- en inactiviteitsbeleid.
Nederland kent geen wettelijk stemrecht. Artikel 2 Wet op de naburige rechten beschermt de uitvoering van de artiest en artikel 6 de opname van de fonogrammenproducent; het louter nabootsen van stemkenmerken valt daar niet vanzelf onder, en waar een echte opname als trainingsbron is gebruikt, worden training en output apart beoordeeld. Artikel 21 Auteurswet gaat over een afbeelding, niet over een stem. Een herleidbare stemkloon is wel een persoonsgegeven, zodat de AVG een eigen route geeft, en de onrechtmatige daad van artikel 6:162 BW blijft de algemene grondslag, aangevuld met de openbaarmakingsplicht voor deepfakes van artikel 50 AI-verordening sinds 2 augustus 2026, die de nabootsing kenbaar maakt en geen toestemming vervangt. Het artikel eindigt met wat de coverartiest vóór de upload regelt: de compositie zoals altijd, en voor een herkenbare stem een schriftelijke toestemming met model, output, exploitatie, looptijd en intrekking, de toestemming die Spotify volgens zijn beleid vraagt om de track te laten staan.
Wie in 2026 een cover opneemt, hoeft niet meer bij de uitgever aan te kloppen voordat het nummer op Spotify staat. Wie het refrein herschrijft, de tekst vertaalt of er een nieuw arrangement onder legt, wél. Dat onderscheid tussen het werk in zijn oorspronkelijke vorm en het werk in gewijzigde vorm bepaalt sinds jaar en dag welke toestemming nodig is, en het is in de praktijk van streaming, YouTube, sync en fysieke release alleen maar zwaarder gaan wegen. Dit artikel zet per exploitatievorm op een rij wie je nodig hebt en waarom.
Een cover die de compositie en de tekst intact laat, is een verveelvoudiging en openbaarmaking van het bestaande werk. Daarvoor bestaan collectieve regelingen: Buma voor de openbaarmaking, Stemra voor de vastlegging. De grote streamingdiensten nemen die licenties zelf af, zodat de coverartiest voor het gedekte repertoire geen toestemming van de oorspronkelijke maker hoeft te vragen. Voor een fysieke oplage of een eigen download-verkoop ligt dat anders, en of een distributeur meer regelt dan de aanlevering staat in zijn eigen voorwaarden. Het artikel legt uit welk deel van de keten de dienst dekt en welk deel bij de artiest blijft liggen. Een cover in oorspronkelijke vorm heeft de maker niet nodig, de licentie wel.
Artikel 13 Auteurswet rekent de vertaling, de muziekschikking en iedere gehele of gedeeltelijke bewerking of nabootsing in gewijzigde vorm tot de verveelvoudiging. Buma/Stemra licentieert het werk in zijn oorspronkelijke vorm; voor een bewerking of een vertaling geeft de organisatie geen toestemming en verwijst zij naar de maker of diens uitgever. Daar komt artikel 25 Auteurswet bij: het recht van de maker om zich te verzetten tegen wijziging, misvorming of verminking van het werk, met een redelijkheidstoets voor de wijziging en met de mogelijkheid dat van een deel van die rechten afstand is gedaan. Voor een bewerking of vertaling ligt de toestemming bij de rechthebbende zelf. Of een uitgever die toestemming mag geven, hangt af van zijn mandaat in de uitgeefovereenkomst; wie dat vooraf uitzoekt, weet ook waarom een vertaalde cover die viral gaat zonder toestemming een inbreukvraag oproept en geen inkomstenvraag. Het artikel sluit af met een kort overzicht per exploitatievorm, van streaming en fysieke oplage tot YouTube, sync en de live uitvoering, en met een verwijzing naar de contractscan voor wie een bewerkings- of vertaalovereenkomst op tafel heeft liggen.
Een cellist speelt drie uur mee op vier nummers, tekent bij vertrek één A4 en factureert 450 euro. Naast de reikwijdte van die handtekening staan twee vergoedingen die de Wet op de naburige rechten zelf regelt en die een gewone overdracht van het opnamerecht niet vanzelf meeneemt.
Artikel 7 lid 1 WNR laat uitzending en openbaarmaking van een commercieel uitgebracht fonogram toe tegen een billijke vergoeding, en lid 4 verdeelt die gelijkelijk tussen producentenzijde en uitvoerendenzijde; de verdeling binnen de uitvoerendenzijde volgt uit de repartitieregels van de organisatie die artikel 15 aanwijst, in Nederland Sena. De laatste volzin van lid 1 sluit echter het beschikbaar stellen voor het publiek uit. On-demand streaming valt daardoor terug in het uitsluitend recht van artikel 2 dat in de sessieverklaring is overgedragen, terwijl radio, horeca en winkel het kanaal vormen waarin de wet de uitvoerendenzijde een helft toewijst. De wet verklaart de aanspraak van artikel 7 overigens niet onvervreemdbaar; zij bepaalt wel dat een overdracht van het recht van artikel 2 haar niet automatisch meeneemt.
Artikel 9b lid 1 WNR stelt twee voorwaarden: een overdracht van de rechten op de uitvoering aan de fonogramproducent, en een daarbij overeengekomen niet-periodieke vergoeding. Het woord buy-out komt in de wet niet voor, en een dagvergoeding voor speeltijd is niet automatisch de vergoeding voor die overdracht. Is aan beide voldaan, dan hebben de uitvoerenden gezamenlijk recht op een jaarlijkse aanvullende vergoeding voor ieder volledig jaar na het vijftigste jaar sinds de eerste rechtmatige verhandeling of, indien eerder, de openbaarmaking van het fonogram. Lid 2 stelt die op twintig procent van de producenteninkomsten uit het voorafgaande jaar, en lid 4 bepaalt dat van deze rechten geen afstand kan worden gedaan. Via het Fonds Uitvoerende Kunstenaars draait die regeling nu al op repertoire uit de jaren zestig en zeventig.
Wat het auteurscontractenrecht daarnaast biedt via artikel 2b WNR, waarom de informatieplicht van artikel 25ca juist bij een klein aandeel kan wegvallen, en vijf punten om vóór de sessie vast te leggen, staan in het volledige artikel; wie een lopende sessieverklaring of producerovereenkomst daartegen wil laten leggen, kan daarvoor de contractscan van M&R gebruiken.
In een samengesteld rekenvoorbeeld staat onder het kopje Japan 412 euro op de jaarafrekening, terwijl in Tokio voor hetzelfde nummer in datzelfde boekjaar 1.180 euro is geïnd. Geen rekenfout en geen fraude: het verschil komt voort uit contractuele keuzes die jaren eerder zijn gemaakt.
Een subuitgever int in zijn eigen gebied en houdt daar een deel van in. Hoe groot dat deel is, staat nergens in de wet en verschilt per territorium en per onderhandelingspositie. De beslissende vraag gaat over het punt waarop de maker zijn eigen aandeel berekend krijgt. Bij afrekening aan de bron gebeurt dat over het bedrag zoals het in het land van herkomst is geïnd, vóór iedere inhouding onderweg. Bij afrekening op ontvangst gebeurt het over wat er bij de Nederlandse uitgever binnenkomt. Bij een 50/50-verdeling en één subuitgever die een kwart houdt, scheelt dat het verschil tussen vijftig en zevenendertig en een half procent van hetzelfde bronbedrag. Met een tweede schakel loopt dat verder op, en nergens verschijnt het als kostenpost; het verdwijnt in de grondslag.
Buitenlandse inkomsten uit Nederlands repertoire reizen langs twee sporen. Het collectieve spoor loopt via de vertegenwoordigingsovereenkomst tussen zusterorganisaties, en dat spoor is wettelijk dichtgetimmerd: de toezichtwet voor beheersorganisaties bindt de inhouding, de betaaltermijn tussen organisaties en de doorbetaling aan rechthebbenden, behoudens objectieve redenen, en het College van Toezicht Auteursrechten ziet erop toe. Het private spoor van het subuitgeefcontract kent geen sectorspecifieke termijn, geen sectorspecifiek inhoudingsplafond en geen toezicht van het College. Wat er geldt, staat in de akte, en die akte wordt vrijwel altijd door de uitgever aangeleverd.
Het artikel loopt beide sporen na met de bepalingen erbij, laat zien waarom een rechtskeuze voor Engels recht in het hoofdcontract het dwingendrechtelijke auteurscontractenrecht van hoofdstuk Ia Auteurswet niet opzijzet, en waarom de maker toch gegevens kan opvragen bij een subuitgever waarmee hij nooit iets heeft getekend. Het sluit met zes bepalingen die vóór ondertekening in een subuitgeefcontract horen, van de definitie van het bronbedrag tot het belastingcertificaat en de nasleep na afloop.
Een aanbieder van een muziekmodel biedt een uitgeverij een licentie op de hele catalogus, tegen een bedrag per werk. De componist wil vier titels buiten de deal houden. Dan blijkt dat niemand aan tafel weet of zij dat mocht, en waar die weigering dan had moeten staan. Dit stuk beantwoordt beide vragen langs artikel 15o van de Auteurswet, de overdrachtsakte en het auteurscontractenrecht.
Artikel 15o Auteurswet zegt dat een reproductie voor tekst- en datamining geen inbreuk oplevert, mits de miner rechtmatig toegang heeft en het auteursrecht niet uitdrukkelijk op passende wijze is voorbehouden, zoals met machinaal leesbare middelen bij een online ter beschikking gesteld werk. De volgorde is beslissend voor de muziekpraktijk: wie niets doet, geeft geen toestemming maar staat wel met lege handen tegenover een partij die zich op de uitzondering beroept. De licentie waarover een uitgever onderhandelt, wordt voor een groot deel bepaald door de vraag of dat voorbehoud tekst- en datamining tijdig en vindbaar bestond. Dat is een ander vertrekpunt dan aan de masterkant, waar een label eenvoudigweg licentieert wat het bezit.
In een muziekuitgeefketen zijn dat er zelden twee: de componist, de uitgever aan wie het uitgaverecht is overgedragen, een subuitgever voor een of meer landen, en soms een erfgenaam. Zij kunnen niet allemaal tegelijk over hetzelfde beschikken: per aandeel, territorium en bevoegdheid moet worden vastgesteld wie het reproductierecht daar houdt of het voorbehoud namens de rechthebbende mag uitoefenen. Een voorbehoud werkt dus voor het aandeel waarover de maker ervan beschikt, en geen van de partijen kan in zijn eentje garanderen dat het hele werk gedekt is. BumaStemra meldt dat zij haar opt-outrecht onder artikel 15o lid 1 voor het door haar beheerde repertoire heeft ingeroepen; dat verandert het vertrekpunt voor Nederlands repertoire, terwijl mandaat en technische kenbaarheid per vindplaats afzonderlijke vragen blijven. Of een uitgeefcontract uit 2003 die bevoegdheid meelevert, is bovendien een echte vraag: artikel 2 lid 3 van de Auteurswet bepaalt dat een overdracht door de maker alleen de bevoegdheden omvat die uitdrukkelijk zijn vermeld of die uit aard en strekking noodzakelijkerwijs voortvloeien, en tekst- en datamining stond in 2003 nog nergens in de wet. Artikel 25f maakt een beding dat voor de maker onredelijk bezwarend is vernietigbaar, wat vooral een clausule raakt waarin de uitgever het voorbehoud aan zich houdt; of een verdeelsleutel voor trainingsinkomsten die toets haalt, hangt af van aard, inhoud en wederzijds kenbare belangen.
De wet vraagt om een machineleesbaar voorbehoud bij een online ter beschikking gesteld werk. Het TDM Reservation Protocol van het W3C, in de versie van 10 mei 2024, beschrijft voor webcontent drie technieken plus methoden voor EPUB en PDF; de drie webtechnieken zitten alle vast aan het domein waarop het werk staat. De componist beheert geen van die servers, en de streamingdienst is geen partij bij het uitgeefcontract. Als beperkte historische illustratie: rechtenmededelingen kwamen in de muziek gewoonlijk gedrukt op het voorwerp zelf terecht, op bladmuziek en op het plaatlabel, via de partij die het voorwerp vervaardigde. Sinds 2 augustus 2025 verplicht de AI-verordening aanbieders van modellen voor algemene doeleinden tot een nalevingsbeleid dat gemaakte voorbehouden identificeert en eerbiedigt, plus een openbare samenvatting van de trainingsinhoud. Het artikel besluit met zes vindplaatsen waar het voorbehoud moet landen en drie clausules die vandaag in het uitgeefcontract horen.
