Producercontract tekenen: waar moet je op letten?

Een producer levert een beat, een artiest bouwt er een hit op — en een jaar later gaat het mis over wie wat bezit. Zelden uit kwade wil: meestal omdat "we delen het eerlijk" nooit op papier kwam. Een goed producercontract legt vast wat een handdruk openlaat: welke rechten overgaan, hoe het geld wordt verdeeld, wie de samples en stems beheert, en wat er met de track mag gebeuren. Of het nu om één beat gaat of om een hele EP — de vragen zijn dezelfde, alleen de bedragen verschillen. Of u nu beatmaker, vocalist, manager of label bent: dit is wat u regelt vóórdat de muziek uitkomt.

Master, royalty en publishing zijn drie verschillende dingen

Een vaste fee voor het werk, een royalty op de master en een publishing share op de compositie zijn drie losse afspraken die in de praktijk constant door elkaar lopen. "5% royalty" betekent niets zonder de basis waarover dat percentage wordt berekend — bruto of netto, en ná aftrek van welke kosten? Een producer kan bovendien mede-auteur van de song zijn zonder eigenaar van de opname te zijn, of precies andersom. Wie de lagen niet scheidt, incasseert of betaalt later op de verkeerde grond.

Beat lease, exclusief of buyout?

Bij een lease mag dezelfde beat aan anderen worden gelicentieerd; bij een exclusieve licentie niet, maar blijft de producer rechthebbende; bij een overdracht gaan rechten echt over — en dat kan in Nederland alleen bij een ondertekende akte, niet via een appje. Zet daarbij ook op papier of stems en bewerkingen zijn inbegrepen, en of de producer de beat nog mag hergebruiken. Wie dat onderscheid niet maakt, weet bij het eerste succes ineens niet meer wie waarover beslist.

Samples, stems en AI: leg vast wat erin zit

Eén uncleared sample of een onbesproken AI-tool kan een release vertragen of laten verwijderen. Spreek af wie de clearance regelt en betaalt, welke stems en project files worden geleverd, en of er kunstmatige intelligentie is gebruikt — en waarvoor. Vergeet ten slotte het dwingend recht niet: het auteurscontractenrecht beschermt makers óók tegen een handtekening onder een ongelijke deal, met recht op een billijke vergoeding en op transparantie. Waarom dat begint bij afspraken op papier, leest u in onze blog daarover.

Meer lezen

AI-clausules in muziekcontracten: wat een muziekjurist checkt vóór je tekent

Er ligt een muziekcontract op tafel — een platendeal, een producercontract of een 360-graden deal — en de vraag is simpel maar groot: tekent u, of laat u het eerst checken? In het AI-tijdperk staat er meer op het spel dan ooit. In 2023 ging "Heart on My Sleeve" nog viral als een gloednieuwe samenwerking tussen Drake en The Weeknd; in werkelijkheid had een anonieme maker hun stemmen volledig met AI nagebootst. Het nummer werd na bezwaar van het label offline gehaald — maar het liet zien hoe kwetsbaar uw stem, uw opnames en uw composities zijn zodra de afspraken niet kloppen.

Waarom AI elk muziekcontract dwingt tot herziening

Want kunstmatige intelligentie raakt inmiddels elke laag van een muziekdeal. Wie tekent voor een vage formulering als "alle huidige en toekomstige, nog niet bekende exploitatievormen", geeft ongemerkt de zeggenschap over zijn eigen stemgeluid, masters en songs weg — voor het trainen van AI-modellen, voor stemkloning, of voor synthetische output waar vaak geen enkele vergoeding tegenover staat. Een contract dat nooit met AI in gedachten is opgesteld, laat juist daar de grootste gaten vallen.

Wat een muziekjurist checkt vóór u tekent

Een ervaren muziekjurist leest precies die clausules. U leest op welke vier scopes een AI-clausule kan slaan, hoe AI ingrijpt op het verschil tussen master en compositie, hoe stemkloning juridisch verankerd is — van de onrechtmatige daad (art. 6:162 BW) en de AVG tot de Amerikaanse ELVIS Act — en wat de Europese DSM-richtlijn en de EU AI Act wél en niet regelen.

Juist daarom loont het om vóór uw handtekening te weten waar de risico's zitten. Eén ongelukkige zin over "toekomstige, nog onbekende exploitatievormen" kan betekenen dat u jarenlang meebetaalt aan AI-training op uw eigen werk, dat uw masterrechten en stemgeluid vastliggen zonder billijke vergoeding, of dat een gekloonde versie van uw stem opduikt zonder dat u daar iets over te zeggen heeft. Een korte juridische check nu voorkomt een dure verrassing later.

Wet Auteurscontractenrecht

En een belangrijk deel van uw bescherming staat niet eens in het contract, maar in de wet: het auteurscontractenrecht geeft makers recht op een billijke vergoeding, transparantie, een aanvullende vergoeding bij onverwacht succes en een uitweg bij niet-gebruik — dwingend recht dat vóór uw handtekening gaat, ook als u al getekend heeft. Kortom, in het AI-tijdperk geldt meer dan ooit: bezint eer ge begint. Laat daarom uw muziekcontract checken vóór u tekent, van royalty's en recoupment tot een eerlijke AI-clausule.

Meer lezen

Formule 1, een wereldwijd gestreamde DJ-set: zo werkt de muziekclearance (de Garrix-les)

Toen Martin Garrix de Formule 1 liet swingen — in 2025 op de Grand Prix van Azerbeidzjan, en als aangekondigde finale-act van de Dutch Grand Prix op Zandvoort in 2026 — keek een wereldwijd publiek mee via uitzending en stream. Achter zo'n ogenschijnlijk simpele DJ-set gaat een verrassend complexe muziekclearance schuil: wie de set hoort, hoort tientallen rechthebbenden tegelijk.

Twee rechtenlagen onder elke track

Onder vrijwel elke gedraaide track liggen twee rechten. Het auteursrecht op de compositie (collectief beheerd via Buma/Stemra) en het naburige recht op de opname zelf — de master. Artikel 6 van de Wet op de naburige rechten geeft de producent van het fonogram een uitsluitend recht; daarnaast heeft de uitvoerend kunstenaar eigen naburige rechten. Een set rijgt tientallen tracks aaneen, en achter elke track schuilen vaak meerdere componisten, uitgevers, labels en artiesten.

Uitzenden en streamen is een aparte handeling

Het optreden zelf en de wereldwijde uitzending ervan zijn juridisch twee dingen. Artikel 12 van de Auteurswet rekent tot openbaarmaking zowel het uitzenden via een zender of satelliet als de on-demand beschikbaarstelling waarbij het publiek "op een door hen gekozen individuele plaats en tijd" toegang heeft. De collectieve regelingen via Buma/Stemra en Sena dekken een groot deel van het laten klinken en uitzenden — maar niet de stap die een uitgezonden evenement juist bijzonder maakt.

Sync is geen blanket-licentie

Muziek koppelen aan bewegend beeld is synchronisatie — een exclusief recht. Het vastleggen van een nummer in de raceregie, de highlights en de wereldwijde social-nawerking is een verveelvoudiging in gewijzigde, gecombineerde vorm (artikel 13 Auteurswet). Daarvoor zijn een sync-licentie van de uitgever én een master-use-licentie van het label nodig, per werk en per gebied — buiten de standaard blanket-licenties om. En rechten zijn territoriaal: een wereldwijd gestreamd evenement kent geen één-loket.

De les is steeds dezelfde: clear vóór de uitzending, niet erna. Deze blog legt uit hoe de clearance van een wereldwijd uitgezonden live-set werkt, van cue sheet tot territoriale reikwijdte — het gespecialiseerde werk achter de muziek op het grootste podium.

Meer lezen

360 Graden Contract Full Rights Management

Alles in één deal — voor wie is dat goed?

Het 360-gradencontract laat het label meedelen in álle inkomstenstromen rond de artiest: de masterrechten op de opnames, de uitgaverechten (publishing), merchandise, het live-circuit, sync en de naburige rechten. Eén partner, één administratie, één handtekening — en daarmee meteen de hele carrière in één overeenkomst. Dit artikel legt uit wat full rights management precies omvat, wanneer het werkt en wanneer het een fuik wordt.

Voor een beginnende artiest zonder kapitaal kan een partij die werkelijk in alle stromen investeert — tourbudget, een merch-operatie, de publishing-administratie — meer waard zijn dan drie losse partijen die langs elkaar heen werken. Voor een gevestigde artiest die zijn merch en live al zelf draaiende heeft, betekent dezelfde deal vooral inkomsten weggeven zonder dat het label er iets aan toevoegt. De toets is niet het etiket, maar de feitelijke inbreng per stroom.

De grootste risico's zitten in de recoupment en de cross-collateralisation: één voorschot dat over alle stromen wordt verrekend, zodat winst op het ene onderdeel jaren wordt opgegeten door verlies op het andere. Daarbovenop komt de fuik van een lange, brede looptijd en het feit dat alle eieren bij één partij liggen. Per stroom een eigen percentage, een eigen kostenregeling, een eigen einddatum en een aparte recoupment-pot zijn hier de belangrijkste bescherming.

Apart aandacht vraagt AI-gebruik. Ruime clausules over "alle toekomstige exploitatievormen" kunnen, als niemand ze inperkt, ook training op uw opnames en stemkloning omvatten. Spreek expliciet af dat AI-training, voice cloning en AI-bewerkingen aparte, opt-in toestemming vergen — wat niet uitdrukkelijk is toegekend, blijft van u. Vergeet de nieuwe AI-clausules dus niet.

De checklist vóór het tekenen: koppel elk aandeel aan een concrete tegenprestatie, regel de exit voor masters en merknaam, toets aan het dwingende auteurscontractenrecht en zet de AI-bepaling apart. Een gezonde 360-deal kan beide partijen uitleggen waarom elke euro gedeeld wordt — wij zetten de aandachtspunten voor het tekenmoment op een rij.

Meer lezen

Muziekcontract laten checken vóór je tekent: van royalty's tot AI-clausules

Eén zin op pagina veertien

Een muziekcontract laten checken vóór u tekent is professioneel ondernemerschap: na de handtekening is onderhandelen voorbij. Dit artikel laat zien wat een muziekjurist nakijkt — en waarom juist nu.

Van royaltybasis tot AI-clausule

Vijf bepalingen doen het vaakst pijn: de royaltybasis, overdracht versus licentie, de exit, de rolverdeling — en de nieuwe generatie AI-clausules in muziekcontracten.

Een onderhandelagenda, geen wantrouwen

De uitkomst van een check is een lijst van drie tot vijf punten die u nog regelt vóór het tekenmoment. Zo gaat u sterker de onderhandeling in.

Meer lezen

Sample clearance in 2026: de twee rechtenlagen achter elke sample

Samplen is technisch gratis en universeel geworden: een fragment uit een oude plaat staat vanuit een slaapkamer binnen een uur op Spotify, TikTok en YouTube. De rechten eronder zijn dat allerminst. Wie commercieel sampelt, sleept twee zelfstandige rechtenlagen mee — het auteursrecht op de compositie én het naburige recht op de geluidsopname — en dat onderscheid bepaalt of een release blijft staan of stilletjes wordt teruggetrokken.

Twee lagen, twee handtekeningen

Het auteursrecht beschermt de compositie: melodie, akkoordverloop en songtekst. Artikel 1 van de Auteurswet geeft de maker het uitsluitend recht om zijn werk openbaar te maken en te verveelvoudigen; dat recht ligt bij de componist of, in de praktijk, de muziekuitgever. Daarnaast rust op de concrete opname een eigen, naburig recht: artikel 6 van de Wet op de naburige rechten kent aan de producent van fonogrammen — meestal het platenlabel — het uitsluitend recht toe om toestemming te verlenen voor het reproduceren van het fonogram. Wie een fragment uit de master kopieert, heeft dus toestemming van beide lagen nodig. Zoals jurist Mauritz Kop in 2016 bij NPO Soul & Jazz (NTR) toelichtte: eerst de auteursrechthebbende van het liedje, daarna de rechthebbende van de opname.

Versnipperd, territoriaal en zonder Europees loket

De rechten op een nummer liggen zelden in één hand; ze zijn verdeeld over componisten, tekstschrijvers, uitgevers, musici en label. Bovendien is intellectuele eigendom nationaal: er bestaat, in Kops woorden, "in Europa niet één loket waarbij men alle rechten voor een bepaald liedje kan clearen". Een licentie voor de Verenigde Staten dekt Europa niet, en de Benelux dekt Frankrijk of Duitsland niet automatisch. Omdat een streamingrelease wereldwijd is, worden de gaten in de dekking meteen zichtbaar — clearance blijft "een tamelijk lange weg".

Herkenbaar of onherkenbaar — en de licentie van de toekomst

Samplen is juridisch een vorm van verveelvoudigen: artikel 13 van de Auteurswet rekent iedere gehele of gedeeltelijke bewerking in gewijzigde vorm daartoe, zolang geen nieuw, oorspronkelijk werk ontstaat. Het verschil tussen autosonisch samplen (de opname letterlijk overnemen) en allosonisch samplen (de passage naspelen) bepaalt of óók het naburige recht wordt geraakt. De herkenbaarheid is de scharnier: onherkenbaar gerecycled materiaal valt eerder buiten de inbreuk, maar dat is een inschatting, geen garantie — de feiten en uiteindelijk de rechter beslissen. Tot slot raakt het sampledossier het auteurscontractenrecht: artikel 25c van de Auteurswet waarborgt een billijke vergoeding en zelfs een aanvullende vergoeding bij nieuwe, nog onbekende exploitatievormen. Wie vandaag klaart, formuleert de licentie expliciet voor streaming, download, sync en social media, en voor alle territoria. De gevaarlijkste sample is niet de dure, maar de half-geklaarde.

Meer lezen

Componist betaald per attractie: wat de Efteling-zaak leert over billijke vergoeding

Muziek draagt de hele sfeer van een themapark, en toch ontving de componist van een veelgedraaid Efteling-werk — zo bleek uit publieke berichtgeving die onder meer RTL Nieuws optekende — naar verluidt jarenlang slechts €198 per jaar. De zaak-Hartveldt is een leerstuk over opdrachtmuziek en de billijke vergoeding: hoe kan muziek die zoveel mensen horen voor de maker zo weinig opleveren?

Drie contracten, drie geldstromen

Bij opdrachtmuziek voor een locatie spelen doorgaans drie afspraken een rol: de licentie tussen de exploitant en Buma/Stemra, het exploitatiecontract tussen de aangesloten componist en Buma/Stemra, en het opdrachtmuziekcontract tussen de exploitant en de componist/producent. Elk heeft een eigen geldstroom. Een lage uitkering hoeft niet te betekenen dat één partij faalde — het kan het optelsom-effect zijn van een bescheiden licentie, een verdeelsleutel die over veel makers wordt uitgesmeerd en een opdrachtcontract dat de geldstromen onvoldoende dichtregelt.

Wat de wet zegt over de billijke vergoeding

Het auteurscontractenrecht beschermt de maker. Artikel 25c lid 1 Auteurswet geeft de maker recht op een in de overeenkomst te bepalen billijke vergoeding voor de verlening van exploitatiebevoegdheid; dit recht is van dwingend recht en geldt blijkens artikel 25b lid 1 Aw ook voor een opdrachtmuziekcontract. Als de afgesproken vergoeding achteraf niet in verhouding staat tot de opbrengst, biedt de bestsellerbepaling van artikel 25d lid 1 Auteurswet de mogelijkheid een aanvullende billijke vergoeding te vorderen — mits de maker de onevenredigheid kan aantonen.

Speellijsten en traceerbaarheid

Daar wringt het bij locatiemuziek. Radio en tv leveren speellijsten zodat Buma/Stemra aan de juiste maker kan toerekenen; bij een park gebeurt dat veel minder vanzelfsprekend, waardoor een verdeling onnauwkeurig wordt. Wie meer grip wil, kan kijken naar flexibel rechtenbeheer: bepaalde categorieën muziekgebruik uitsluiten bij Buma/Stemra en rechtstreeks met de opdrachtgever afspreken (individueel beheer).

Wat u zelf kunt regelen

Leg de vergoeding voor compositie én master vast, regel het doorberekenen van productiekosten, maak afspraken over speellijsten en transparantie, en zet toezeggingen op papier. Een gespecialiseerde jurist vóór het tekenen is meer waard dan een procedure jaren later — zodat uw billijke vergoeding niet bij €198 blijft hangen.

Meer lezen

EU-auteursrechtrichtlijn (art. 17): uploadfilters, de value gap en wat het voor jou betekent

Sinds 7 juni 2021 is Europa's antwoord op de macht van de grote techplatforms in de Nederlandse Auteurswet verankerd. Het voorstel dat jarenlang als “artikel 13” door het nieuws ging, werd artikel 17 van de DSM-richtlijn (Richtlijn (EU) 2019/790) en is in Nederland omgezet in artikel 29c Auteurswet. De kern: platforms als YouTube, Facebook en Instagram zijn nu zelf aansprakelijk voor wat hun gebruikers uploaden, tenzij zij vooraf licenties sluiten of effectief filteren.

De value gap en de juridische omslag

Achter de wet zit de “value gap”: grote platforms verdienen veel aan auteursrechtelijk beschermd materiaal dat gebruikers uploaden, terwijl de makers daar weinig van terugzien. Artikel 29c lid 1 Aw bepaalt dat de platformaanbieder de door gebruikers aangeboden werken zelf openbaar maakt — en dus toestemming nodig heeft. Ontbreekt die licentie, dan is het platform in beginsel aansprakelijk. Dat was lange tijd ondenkbaar: het moderne internet was gebouwd op het idee dat een platform niet verantwoordelijk is voor wat zijn gebruikers plaatsen.

Licentie of filter

Een platform ontkomt aan aansprakelijkheid alleen via de drie cumulatieve voorwaarden van artikel 29c lid 2 Aw: naar beste vermogen toestemming proberen te krijgen, naar beste vermogen voorkomen dat door rechthebbenden aangewezen werken beschikbaar zijn, en na een onderbouwde melding snel verwijderen. Die tweede eis verklaart het beladen woord “uploadfilter”. YouTube draait al meer dan tien jaar zijn herkenningssysteem Content ID, dat — zoals NRC-redacteur Marc Hijink optekende — per minuut honderden uren video controleert.

De rem op overblokkering

Omdat filters legitieme parodieën, citaten en memes ten onrechte kunnen blokkeren, bevat de wet waarborgen. Artikel 29c lid 5 verbiedt het blokkeren van niet-inbreukmakende uploads, lid 6 sluit een algemene toezichtsverplichting uit, en lid 7 eist een klachtenprocedure met een “aan menselijke toetsing onderworpen oordeel”. De parodie- en meme-exceptie staat in artikel 18b Auteurswet. Auteursrechtspecialist Mauritz Kop, die het Europees Parlement academisch adviseerde, noemde het compromis in NRC niettemin “een degeneratie van het auteursrecht” en bepleitte een techniekneutrale open norm naar het model van het Amerikaanse fair use.

Wat het voor u betekent

Voor makers is artikel 29c een drukmiddel om platforms tot licentie te dwingen; voor uploaders bieden artikel 18b en de waarborgen van artikel 29c uw rechtmatige gebruik bescherming. Opkomende platforms vallen onder het lichtere regime van artikel 29d. Laat in alle gevallen uw licenties of platformvoorwaarden toetsen door een gespecialiseerde jurist.

Meer lezen

Muziekplagiaat: wanneer is een liedje juridisch "gejat"?

Is een liedje “gejat”? De zaak rond Led Zeppelins Stairway to Heaven en het nummer van Spirit laat zien hoe lastig die vraag juridisch is. Dit artikel legt uit hoe muziekplagiaat in Nederland wordt getoetst, welke muzikale elementen wel en niet beschermd zijn, welke rol de Vaste Commissie Plagiaat speelt, en waarom de claimcultuur in de Verenigde Staten doorgaans harder is. De insteek is verankerd op het publieke radio-optreden van jurist Mauritz Kop bij Radio Veronica.

Plagiaat = auteursrechtinbreuk

Plagiaat is geen apart wettelijk begrip, maar een vorm van inbreuk op het auteursrecht. Artikel 13 van de Auteurswet rekent tot verveelvoudiging ook iedere gehele of gedeeltelijke bewerking of nabootsing in gewijzigde vorm die niet als een nieuw, oorspronkelijk werk kan gelden. Wie de oorspronkelijke trekken van andermans werk overneemt zonder iets werkelijk nieuws te scheppen, pleegt dus inbreuk.

Het toetsingskader en zijn grenzen

Of er plagiaat is, wordt beoordeeld aan concrete elementen: akkoorden, zanglijn (melodie), tempo, toonsoort en tekst. In de popmuziek ligt gelijkenis sneller op de loer, omdat er maar een beperkt aantal noten en welluidende akkoorden bestaan. Belangrijk is wat juist niet beschermd is: op stijl, gangbare uitdrukkingen, akkoordprogressies uit jazz of blues en op een shuffle of groove rust in de regel geen bescherming — dat volgt uit het werkbegrip en de originaliteitsdrempel (art. 10 Aw). Tempo en toonsoort zijn op zichzelf evenmin beschermde trekken; de melodie en de tekst vormen de kern. Op werken in het publiek domein kan evenmin een claim worden gebaseerd.

Wie beslist: de VCP of de rechter

In Nederland kan een geschil naar de Vaste Commissie Plagiaat (VCP) van Buma/Stemra — twee juristen en vijf componisten/muzikanten — of naar de civiele rechter. De VCP-uitspraken zijn niet bindend, maar Buma/Stemra past wel haar repartitie aan als de commissie plagiaat vaststelt. Volgens Kop valt plagiaat door Nederlandse artiesten mee; zaken rond Tiësto en André Hazes leidden niet tot dat oordeel.

Nederland versus de Verenigde Staten

Het grootste verschil is de claimcultuur. In de VS wordt doorgaans veel harder geprocedeerd — denk aan zaken rond Pharrell Williams, Taylor Swift en de jarenlange Stairway to Heaven-procedure (die Led Zeppelin won). De uitkomsten lopen sterk uiteen. Het inhoudelijke toetsingskader lijkt op het Nederlandse, maar de afdoening via de VCP en een terughoudender proceshouding maken het klimaat hier rustiger. De praktische les: documenteer je creatieve proces en ken het verschil tussen inspiratie en inbreuk.

Meer lezen

Je masters terugkrijgen: de rechtenstrijd van de jonge artiest (de Garrix-les)

Een jonge producer tekent op zijn zeventiende, scoort een wereldhit en wil twee jaar later zijn eigen masters terug. Dat het ook de grootsten overkomt, werd in augustus 2015 publiek toen Martin Garrix — toen negentien — via Facebook bekendmaakte dat hij zijn overeenkomsten met Spinnin' Records en MusicAllstars Management had vernietigd, nadat hij sinds begin dat jaar "de eigendomsrechten van zijn muziek had proberen terug te krijgen". Maar kun je een eenmaal getekend muziekcontract terugdraaien — en hoe voorkom je dat je het ooit moet proberen?

Masters, overdracht en licentie

"Masters" zijn de rechten op de geluidsopnamen; in de meeste deals draagt de artiest ze over aan, of licentieert hij ze exclusief aan, het label. Bij de compositie speelt parallel het auteursrecht. Artikel 2 van de Auteurswet bepaalt dat het auteursrecht vatbaar is voor gehele of gedeeltelijke overdracht en dat de maker een licentie kan verlenen; het derde lid eist dat een overdracht of exclusieve licentie schriftelijk wordt aangegaan en — bij overdracht door de maker — alleen de uitdrukkelijk vermelde bevoegdheden omvat. Wat niet duidelijk is overgedragen, blijft dus bij de maker. De praktijk is dat een jonge artiest tekent vóór er een hit is, met weinig onderhandelingsmacht en zonder eigen jurist.

Vernietigen of ontbinden

Garrix sprak over het "vernietigen" van de contracten. Vernietiging werkt terug tot het begin; een grond kan dwaling zijn (artikel 6:228 BW). Het auteurscontractenrecht biedt bovendien een gericht instrument: artikel 25f van de Auteurswet maakt een beding dat voor een onredelijk lange of onbepaalde termijn aanspraak maakt op toekomstig werk, of dat voor de maker onredelijk bezwarend is, vernietigbaar. Ontbinding werkt naar de toekomst en knoopt aan bij een tekortkoming; artikel 25e Auteurswet geeft de maker een opzeggingsrecht als het label onvoldoende exploiteert (non-usus). In het uiterste geval kan artikel 3:40 BW een rechtshandeling nietig maken wegens strijd met de goede zeden, maar dat is een hoge drempel.

Vooraf voorkomen

Beter dan terugvechten is vooraf voorkomen: bak je overdracht nauwkeurig af (artikel 2 lid 3 Auteurswet), bewaak duur en exclusiviteit, bedingt een billijke vergoeding (artikel 25c) en een exploitatieverplichting, en laat het contract vóór ondertekening door een gespecialiseerd muziekjurist nakijken. De feiten in dit artikel komen uitsluitend uit Garrix' openbare mediaverklaring; over de inhoud van de contracten of de afloop van een eventueel geschil doet deze blog geen uitspraak.

Meer lezen